خوب این هم برای اینکه شاخ در بیاورید :
محققان علم روانپزشکی مدعی هستند که هورمون آرژنین -وازوپرسین ، یک هورمون ترشحی از هیپوتالاموس مغز، عامل اساسی در برقراری ارتباط دایمی عاطفی و همین طور جفت یابی در موش صحرایی ست. همین طور ، ادعا می کنند تنوع ژنی بروی DNA مسئول این هورمون ، عامل تعیین کننده در بقای رابطه مشترک است. آنها متوجه شده اند که نوع خاصی از توالی ژنتیک ، در افرادی یافت می شود که بحران های زناشویی بیشتری دارند و در ارزشگذاری زندگی مشترک شان ، عددی پایین را گزارش کرده اند.
جالب اینجاست که این نتیجه برای افرادی که مشترکاً در یک خانه زندگی می کنند ولی پیوند زناشویی نبسته اند تکرار می شود.یعنی داشتن این توالی ژنی ، فرد را مستعد زندگی بدون ازدواج می کند.
این تنوع ژنی ، ظاهراً در رگه های اخلاقی دیگر مثل کمال جویی ، عصبیت و دیگر مسایل هم برای میانجی های کلاسیک عصبی پیگیری شده ، ولی جالب است بدانید این هورمون ، اقدام اولیه ش ، ممانعت دفع آب از ادرار است.
حالا نگویید چقدر برای ازدواج سینه به تنور می چسباند ها ، من نظر متخصصین را نوشته ام. جدای از شوخی ، من فکر نمی کنم که برای زندگی مشترک و هم فهمی نیازی به ازدواج باشد . اساس یک رابطه مشترک را یک مذهبی نمی تواند مشروعیت ببخشد.
در کنار این مقاله همین طور اشاره شده که لابد اگر خیلی دقیق باشد این شیوه ، از فردا بنگاه های جفت یابی ، اول تست می گیرند از افراد ، و همین طور برای جلوگیری از افتضاح های اخلاقی مثل این آخری که شهردار نیویورک به بار آورد ، لابد تست برای کاندیدا ها اجباری شود.فکرش را بکنید
