لازم است که البته از میان ادبیات مخصوص به خود ایشان ، به قول انگلیسی ها لابلای خطوط را بخوانید :  ایشان «ذره» ای قرابت را با این افراد انکار می کنند ( شما بخوانید طهور و نجس سیاسی ) اما در عین حال جبهه مشارکت ایران می نویسد که : «حکم اعدام برای هر کسی که صادر شود مایه تاسف است» این یعنی آدم خواری را تخطئه کردن.  آنها نوشته اند که بیش از همه «طرفداران انقلاب اسلامی» از این وضع نگران هستند. و هشدار می دهند که «انقلاب» در خطر ست ، اما یادشان نمی رود که لزوم پاسخگویی به «همه ایرانیان» را به رئیس قضا یاد آوری کنند.

در متن خبری که میرحسین و کروبی این اعدام ها را محکوم کردند ، نیز چنین جمله ای به چشم می خورد :«مهدی کروبی و ميرحسين موسوی ضمن اعتراض به تداوم وضعيت موجود نسبت به احکامی که بدون رعايت مراحل دادرسی برای اعدام برخی از شهروندان صادر شده اعتراض کرده و نسبت به اجرای عجولانه آن نيز ابراز تاسف کردند»  توجه به محل کلمه برخی به دید نویسنده بسیار حیاتی ست : از روز اول انقلاب با محل قرار گیری این «برخی» ، برخی را که هر روز وسیع تر شد ولی در نگاه رسمی هم چنان «برخی» ماند را از حقوقی بدیهی شان محروم کردند. حالا اولین بار است که این برخی پیش از شهروندان قرار می گیرد و نه اعدام ها. یعنی اعدام به شکل عام مذموم است . این دست پایین ، یک جهش بزرگ است در ادبیات ، اگر بدبین باشیم و یک شروع خوب است در بازنگری ایدئولوژیک اگر خوش بین باشیم.

تحول در ادبیات سیاسی منجمد این گروه تجدیدنظر طلبان اسلامیست ، گامی بلند برای ایشان و همین طور جامعه ایرانی ست که تنها و تنها به مدد فرمان بریدگی فاشیست های ایرانی در حال وقوع است. لازم به تذکر نیست برخلاف سنت سیاسی ایرانی که بی تغییر ماندن مانیفیست را افتخار می داند ، تجدید نظر طلبی در عرف مدرن سیاسی ، پیشرو بودن است.بنابراین هرگونه برداشت تحقیر آمیز از این نوشته خارج از منظور نویسنده خواه بود.

این متن در خودنویس هم منتشر شده است.