میدان ( قفس) بلا ، ساخته کاترین بیگلو ، یکی از بهترین فیلم هایی بود که امسال دیدم. با وجود طولانی بودن فیلم ، با وجود به ظاهر کلیشه ای بودن موضوع،با وجود بازی کردن شدید با احساسات آدم .

برای نمونه به پوستر فیلم نگاه کنید : مهندس تخریب و خنثی سازی ، گیر افتاده میان بمب های دست ساز که همه رو به او قرار گرفته اند. همین قدر کافی ست که بدانید چه چیزی در طول فیلم انتظارتان را می کشد.

جلوه های ویژه فیلم کمک شایانی کرده است تا فیلم از محدوده کلیشه پا فراتر بگذارد. این پاسخی کوبنده است که جلوه ویژه را مصنوع و مازاد سینما می دانند.

در میدان بلا ، احساسات از خلال دیالوگ ها منتقل می شوند نه اینکه توی ذوق بزنند ، به همین دلیل فیلم طولانی تر روایت می شود. هرچه «مجموعه دروغ ها» یک فیلم مزخرف و تجاری بود این یکی تلاش دارد مصیبت واقعی را در عراق امروز به تصویر بکشد.

تیم خنثی سازی بمب ، سرگروهبان خودش را در یک خنثی سازی از دست می دهد. دو عضو باقی مانده گروه برای پذیرش سرگروه بان جدیدی که به ایشان دیکته شده اوضاع سختی دارند. یکی از دو عضو مدام خود را بابت عدم کشیدن ماشه و نجات احتمالی سرگروهبان فقید ش ملامت می کند و دیگر عضو تمام تلاش اش این ست که با روش های غیر معمول رییس جدید ش در خنثی سازی کنار بیاید.

بازی هر دو عضو گروه بی شک از قوی ترین بازی هایی ست که امسال دیده ام ، امیدوارم که در اسکار کم لطفی نشود بهشان و دوباره به یک فیلم مربوط به هولوکاست را جایزه باران کنند. سر گروهبان هم بازی ارایه می کند که احتمالا تنها جورج کلونی در Up In The Air با آن برابری می کند.

محیطی که از عراق به عنوان محل رخ دادن این حوادث ترسیم می شود ، بسیار بسیار تاریک است : مردمانی که در ازا سلام و علیک عربی سروان امریکایی بار بمب کنارش خالی می کنند ، پسرکی نوجوان که برای گرفتن ۳ دلار پیشنهاد فیلم های ارتباط با حیوانات به سربازان می دهد ، مردی که تنها دلیل ش برای جان به در بردن از کمربند انفجاری داشتن چند فرزند است، جوانانی که بی ترس و حیا از امریکایی ها «فیلم» می گیرند به این امید که لحظه ای دیگر شاهد منفجر شدن شان باشند. با این حال بسیار شگفت انگیز است که فیلم تصویری سیاه انگارانه از عراق به دست نمی دهد ، اقلا من چنین تجربه ای نداشتم. به نظر می آید کارگردان می خواهد بگوید که عراق با مردمان ش ، برای این گروه یک تله انفجاری ست و نه یک کشور با مردمانی و عقایدی و کنش هایی.

در صحنه های پایانی فیلم ، بعد از پایان تور اول سرگروهبان تازه ، یک صحنه کلاسیک خلق شده است : او در یک سوپرمارکت مامور می شود از سوی همسرش که سرییال ( کورن فلکس ) بخرد ، در سکانس بعدی او جلوی ردیفی تمام نشدنی از پاکت ها و بسته بنده های رنگ به رنگ ایستاده و به معنای واقعی کلمه ، عجز در چهره ش پیداست. بعد از انفجار و خون و مرگ ، انتخاب کردن هم لابد دیگر مثل قبل نخواهد بود.

یک نگاهی هم به این یکی پوستر فیلم بیاندازید :

واقعا هنرمندانه انتخاب شده اند تصاویر پوستر : تمام حرف فیلم ، میخ های صعنتی و قطوری ست که بر سر بمب دست ساز سوار شده اند : تا حداکثر آسیب را وارد کنند ( معنای دیگر نام فیلم ، Hurt Locker اشاره به وارد کردن درد و رنج بی پایان به یک نفر است ).

توصیه اکید ام به دیدن ش است !