المپیکی برای باختن

خوب این هم از نتایج گهر بار المپیک چین. بازی هایی که تا شروع بازی ها ، در مراسم رله مشعل ، آبرو و حیثیت برای دولت شبه سرمایه دار شبه توتلیتاریست چین باقی نماند ، ولی با جرقه اول شروع بازی ها ، و با خواندن دخترک خوش صدایی که ظاهری زیبا نداشت و به جایش خواهر زیبایش بروی سن ، لب خوانی می کرد ، ظاهراً همه مغرب زمین یک جا یادش رفت بر سر آزادی بیان در چین چه می آید.

روزهای بازی برای ایرانیان، با شوخی شرکت ورزشکار زن از طرف مملکتی که ورزش زنان را بجز در چند صد متر مربع از مساحت ش ممنوع می داند ، شروع شد ؛ همه به رتبه افتخار آمیز زنان شرکت کننده اشاره داشتند و کل مسئله را شوخی می دانستند . برای هر شهر نشینی واضح ست که وقتی کسی جای تمرین نداشته باشد ، احتمال باخت ش ، بسیار قابل توجه است!

در جدول نهایی ، بر اساس طلا ، 15 کشور اول ، به جز استثناء چین ، مابقی کشور ها ، دارای شاخصه های دموکراتیک بسیار عالی هستند.در همین جدول ، گرچه بیشتر کشور هایی که طبق رده بندی جزو مرفه ترین ها هستند ( استرالیا، کانادا ، نروژ ، هلند، آلمان و ژاپن)  اما کشور هایی با معیار های عالی رفاه ، همچون سوئد عملکرد مناسبی نداشته اند. کشور هایی که قبلا ً توسط یک حکومت سوسیالیست-کمونیست اداره می شدند ، به دلیل اهمیت علمی که دولت هایشان به ورزش می داده است ( مثل جمهوری های جدا شده از شوروی ، خود روسیه ، کوبا ، چین ، لهستان و مجارستان ) جایگاهی در خور و آبرومند کسب کرده اند. شاید با نگاهی به رده هایی که موفقیت ایشان چشمگیر بوده ( ورزش های پایه ای ، دو و میدانی ، ژیمناستیک ، شناو شیرجه) بتوان به تخمین گفت ، همگانی کردن و اشتراکی بودن ، در این یک مورد که به نفع شان بوده است.  نکته بامزه دیگر ، حضور هر هشت عضو صنعتی G8 در 10 رتبه اول به جز کاناداست. لازم به ذکر است که کانادا تیمی قوی راهی مسابقات می کرد .(شاید ضعف این دفعه رو علی آبادی شون با ظرف و مظروف ماست مالی کرده باشه.) حضور کشورهایی مثل اتیوپی ، کنیا و جاماییکا در مکانی در خور، علی رغم وضعیت نامناسب اقتصادی ، و با وجود اینکه عمده مدال ها در رشته دو و میدانی به دست آمد ، پیامی آموزنده برای دیگر کشورهای عقب افتاده جهان است. جایی که در حضور غول های امریکایی و کانادایی استرالیایی ، پرچم کشور ایشان است که برای جهانیان به نمایش داده می شود. و البته مهم ترین درس ، حضور استرالیا در مکان 6 ام دنیاست. جایی که کشورهای صنعتی دیگر ، عقب افتاده اند ، استرالیا با الگویی صحیح برای سلامت جمعی ، با جمعیت به مراتب کمتر از رقیبان ، چنین خوش درخشیده است.( رجوع کنید به 3)

در آخر اینکه با نگاه به اینجا و اینجا می توانید نتیجه را با دو المپیک قبل در 10 تیم برتر مقایسه کنید . تفاوت ناچیز است.

مسئله ای که ذهن من را به خود مشغول کرده بود ، نحوه جدول رده بندی ست ، همان طور که در ردیف راست جدول رده بندی چین می بینید ، یک نوع رده بندی دیگر ، بر مبنا تعداد مدال ها هم هست ، که به نظر من به مراتب منصفانه تر است.

مثلا جامائیکا در این شکل 20ام می شد.رومانی 25 ام می شد. و در جهت دیگرش ، برزیل 17ام می شد و ترکیه 25 ام.

به نظر من ، این شیوه به مراتب عادلانه تر است ، نه از این بابت که تعداد مدال بیشتری برده شد ، به این دلیل ساده ، که در مقایسه ، جام قهرمانی باشگاه های فوتبال اروپا ، مسابقه رده بندی ندارد ، چون از نظر ایشان ، به جز رده اول ، مابقی معنا ندارد ، و این کاملا قابل فهم است که در جشن قهرمانی فقط برنده شرکت کند. ولی اگر قرار است که در المپیک ، هر بار که مدال اهدا می کنند ، کلی برای کشور دوم و سوم هم مراسم بگیرند ، یعنی این دو رده هم ارزش دارند ، ولی با این سیستم موجود ، اصلا ً به حساب نمی آید. البته در مورد 10 کشور یا شاید 20 کشور اول چندان تاثیری نداشته باشد ، ولی فکر کنم در آن صورت ، علاوه بر منصفانه تر شدن ، به پیام المپیک نزدیک تر بود ، و جدول نتیجه واقعی تری نسبت به رابطه اش با خوشبختی مردمان کشور های بالای جدول داشت.

البته ذکر چند نکته ضروری ست :

1. اصولا ً شیوع هر آنومالی در جمعیت های بزرگ انسانی تقریبا برابر است ، به این معنی که اگر در هر میلیون نفر یک نفر پیدا بشود که بتواند زیر 10 ثانیه 100متر را بدود ، در همه جای دنیا همین حالت میان همه جمعیت های انسانی برقرار است. یعنی تقریبا ً این افسانه است که سیاهان بهتر می دوند و سفید ها بهتر شنا می کنند. ژن ها البته در تقویت یک اندام تاثیر دارند ، ولی به دلیل تنوع بسیار زیادی که حتی همین رشته دو یا شنا دارد ، معمولا ً امکان بروز استعدادی که با شیوع نادر در جوامع وجوددارد است. می ماند اینکه آیا آن کشور سازوکار یافتن استعداد را دارد؟ اینکه مثلا در یک رشته دو ، از 8 دونده 3 نفر امریکایی هستند ، معنی ش این نیست که امریکایی ها از همه دنیا بهتر می دوند ، در ایالات متحده از هر سه نفر بالغ 1 نفر و در کودکان از هر 5 کودک یک نفر چاق است ، بنابراین خنده دار است فکر کنید آمریکایی که یک نفرش در رشته شنا 8 مدال طلامی آورد ، همه شان شناگرند ، سالانه هزاران نفر در ایالات متحده بر اثر شنا بلد نبودن غرق می شوند( فکر کنم بر اساس کتاب پزشکی ما 1300نفر بود).

2.وقتی کشوری نیمی از ساکنان ش از ورزش منع می شوند ، انتظار داشتن مکانی در میان شایسته ها عبث است، تعارف است ، ریا است. فکر کنید که طبق همین تئوری بالا ، شیوع بهترین دونده ، به شیوه ای که بتواند رکورد دار شود ، مشروط به این است که طبق قانون آمار ، شما پیش شرطی نداشته باشید ، اگر قبل از خارج کردن مهره ها از کیسه ، شما هر مهره سفید را خارج کرده باشید ، شانس خارج شدن مهره سفیدی که کاملا صیقلی هم باشد چقدر است؟ اینها دعوای سیاسی مذهبی نیست ، بحث ساده ریاضی ست.

3. بیایید با خود صادق باشیم ، ما ایرانی ها ، بهترین مان هم برداشت مان از المپیک ، مالیدن پوزه حریف به خاک است ، در حالیکه برای مردم آن سوی زمین ، میدانی برای رقابت دوستانه ، بردن و شاد شدن ، باختن و آماده روزی دیگر شدن است. ما دوست داریم روی پیروزی قهرمان ورزشی مان ، سرود مرگ بر بگذاریم ، آنها وقتی آخرین نفر به خط پایان می رسد برایش کف می زنند. در سطحی بالاتر ، موفقیت در امر ورزش، می تواند موید دو چیز باشد ، یا دستگاه متولی ورزش کشور ، سرمایه گذاری کلان برای سلطه بر عرصه جهانی کرده ( ایالات متحده ) که از عهده یکی دو کشور بر نمی آید. یا کشور در سطح ملی ، کمپینی راه انداخته که هم جسم مردم ش سود می برند و نام دولت ش مطرح می شود.

4.اصولاً موفقیت در مقیاس جهانی ، در المپیک برای کشورهایی فقیر غیر ممکن است ، از این منظر ، المپیک ، یک مراسم امپریالیستی ست. اما اینکه کشوری برای حضور آبرومندانه در این بازی ها تلاش کند ، اصلا هم ناپذیرفته نیست. بلکه همگام شدن با روندی جهانی ست.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: