ایتالیا ، این بار با ثبات

سپاه آتزوری ، این بار با قدم های ثابتی به سوی جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی قدم برداشت. دون مارچلو ، که زیر انتقاد خرد کننده روزنامه نگاران به خاطر نمایش خجالت بار مقابل قبرس قرار گرفته بود ، همانطور که انتظار می رفت ، برخلاف دونادونی کمر خم نکرد ، تیمی به زمین فرستاد که نبض اکثر بازی را به دست داشت ، تیم به لحاظ تاکتیکی به مراتب منظم تر و هدفمند تر عمل می کرد.

بازنده بزرگ بازی اما ، هکتور کوپر مربی گرجستان نبود ، چون از فردا روزنامه ها خواهند نوشت :انتظاری غیر از این قهرمان نمی رفت.بلکه بازنده بزرگ بازی ، لوکا تونی ، مهاجمی بود که از نظر لیپی لیاقت 60 دقیقه بازی را هم نداشت ، غم انگیز تر اینکه لحظه ای تعویض شد که ثانیه ای قبل تر در محوطه جریمه گرجستان به جای خطر سازی ، تنها روی زمین پخش شده بود.

برنده بزرگ هم ، البته که مرد ریز نقشی که سال ها قبل از ریاست اسبق یوونتوس ، لقب «پینتوریکیو» را گرفته بود. دل پیرو بازی ارایه داد که کاملا نشان داد اگر در آستانه پا به سن گذاشتن نمی تواند استارت انفجاری بزند یا دقت گذشته را در بازی با توپ ندارد ، چطور باید با فداکاری ، 90دقیقه را در دفاع و حمله شرکت کند ، و چطور در دقیقه نود ، پاسی استثنایی به جوانان تشنه گل زنی بدهد تا تیر خلاصی برای تلاش های تیم جنگزده گرجستان باشد.

اما از کنیا بازیکن شماره 7 گرجی ها نمی شود بی حرف رد شد. بازیکنی که می تواند شوچنکوی آینده فوتبال اروپا باشد ، بهترین کسی که می تواند زهرناکی او را در حمله به شما یاد آور شود ، کاپیتان کاناوارو هست. شب پردردسر کاناوارو ، بدون کنیا بی شک راحت تر می بود.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: