انتقام مغلوبین

https://i2.wp.com/www.geeky-gadgets.com/wp-content/uploads/2009/02/transformers-2.jpg

البته قسمت دوم از تریلوژی مایکل بی را جدید ندیده ام ولی فرصت نشده بود که اینجا درباره اش بنویسم.

البته دیدن این شبه کارتون پر سر و صدا نیازمند داشتن یک پیش زمینه ذهنی ست:‌در زمانی که داستان اصلی که به صورت یک سریال کارتونی در ایالات متحده پخش می شد در ایران محبوبیت برای این سریال وجود نداشت به این دلیل ساده که هنوز کسی به خوبی نمی دانست که اصلا ْ‌اینها وجود دارند ولی در میانه دهه هشتاد ترانسفورمر ها در ایران زمینه پیدا کردند از طریق مسافرانی که قاچاقی یک نوار ویدیو یا یک اسباب بازی ش را می آوردند.

هیچ اسباب بازی با این ماشین/روبات ها توان رقابت نداشتند حتی یک دو اسباب بازی که جزو ترانسفورمر ها نبودند ولی از همین قاعده دو منظوره بودن تبعیت می کردند موفقیت بالایی داشتند. به هر حال کودک درون ما بچه های دهه هشتاد ایران همیشه کششی برای این جور شلوغ بازی ها وجود داشت.

ترانسفورمر های ۲ : انتقام مغلوبین ادامه ای ست بر نسخه اول که حدود دو سال قبل ارایه شد. به نسبت نسخه اول جلوه های گرافیکی به شدت پیچیده تر شده . شلوغی گرافیکی فیلم به حدی ست که اغلب اوقات چشم تان از دنبال کردن جزییات باز می ماند.

داستان به شدت ساده نوشته شده است بخش عمده قوت قسمت اول متکی بر روایت داستان بود که نقطه قوت ش به حساب می آمد ولی در این قسمت داستان به هیچ وجه برای شما مفهوم نخواهد بود.

کاراکتر ها توسط نابازیگر ترین ها بازی می شوند که البته زیاد مهم نیست دلیل انتخاب شان اصلا بازی نبوده است. دوشیزه فاکس که به مراتب پیشرفت داشته به نسبت نسخه اول با اولین سکانسی که حاضر می شود وظیفه ش را نشان می دهد.

https://i2.wp.com/xboxthevolution.com/wp-content/uploads/2009/05/transformer2.jpg

قطعات طنز آمیز بیشتر شده نسبت به  نسخه اولیه ابتکاری ست.

فیلم با کودک درون شما رابطه ای بسیار پایه ای برقرار می کند . کودکی که عاشق اسباب بازی های پیچیده است که مرتب تغییر می کنند و سورپرایزی جدید برای شما دارند.از لحظه تکیه زدن به صندلی سینما به ان میخکوب خواهید شد و این در حالی ست که همانطورکه گفتم داستانی در کار نیست.

اما ترانسفورمر ها بسته بزرگی ست که درون ش از تبلیغ برای برند های امریکایی تا ماشین سازان سه گانه دیترویتی تا مدرن ترین سلاح های ارتش امریکا پیدا می شود. این نقطه کمتر دیده شونده برای بیننده مسحور شلوغی های گرافیکی و نوستالژی اسباب بازی هاست.

موضوع محوری در فیلم این ست که بعضی اوقات جنگ ها اتفاق می افتند بدون اینکه ما (‌یعنی امریکایی ها )‌بخواهیم. علی رغم جنگ گریزی غریزی ما (‌باز یعنی امریکایی ها )‌مجبوریم که با تمام قوا بجنگیم و گرچه در ظاهر این جنگ به ما ربط ندارد ولی تمام منابع مالی و حتی جان شهروندان مان را به خطر بیاندازیم.

در این بخش فیلم به حد یک پروپگاندای ارزان برای استخدام ارتش امریکا تنزل می کند یا شاید به یک تبلیغ بچه گانه برای حفاظت از سه تایی های دیترویتی (‌لقب سه غول اصلی ماشین سازی امریکا ). نکته جالب اینجاست که به دلیل اینکه شورولت کمپانی دوو (‌که تلفظ صحیح ش دایوو هست )‌را خرید و تمام ماشین هایی که به اسم دوو تولید می شدند حالا به اسم شووی فروش می روند. یک مقداری داستان خنده دار می شود وقتی نسخه جدید ماتیز را به نام محصول امریکایی در فیلم معرفی می کنند. جهانی شدن سرمایه است دیگر.

با این حال فیلم برای فکر کردن نیست . برای مسحور شدن است . اگر در طول فیلم بخواهید خودتان را مشغول یافتن نشانه های اشکار و پنهان هواداری برای ارتش امریکا بکنید لذت فیلم را به یک بدبینی فروخته اید. پس عقب بنشینید و طول فیلم را از سروصدا و شلوغ بازی ها لذت ببرید.

https://i0.wp.com/lucian1117.ucoz.net/Filme/Transformers2/Transformers.2.jpg

شما چطور ؟‌فیلم را دیده اید ؟نظرتان چیست؟

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: