نان قرضی

اینکه احمدی نژاد در یک نشست ۲۷۰ قرارداد تجاری به ونزوئلا هبه می کند خیلی عجیب نیست. اما برای من یک نکته جالب داشت :

تا به حال فکر کرده اید وقتی دولتی بر مسند قدرت سیاسی ست می تواند خیلی راحت از منابعی که حق ملت است برای پیش برد اهداف سیاست ش استفاده ببرد؟ منظور من کمک های مالی بلاعوض نیست ( دوزاری که ته گنجه بود ، مدت هاست فرستاده ایم فلسطین ). منظور من این ست که همراه قدرت سیاسی ، سرمایه دیپلماتیک هم هست که بخشی از ثروت و دارایی یک ملت است ولی خیلی راحت توسط دولت ، بدون حسابرسی خرج می شود.

مثلا این کشور های اراذل و اوباش مثل ونزوئلا ، با این قرارداد ها اخر سال مرتب پز می دهند که تراز مالی مان این رقم مثبت بوده و حجم مبادله مان این قدر شده. در حالی که همه می دانند برای انکه این تراز ها بتوانند شاخصی از رشد اقتصادی و نهایتا رفاه اجتماعی باشند ، عنصر اصلی یعنی رقابت از میان ش غائب است.

شما چطور می بینید قضیه را؟

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: