Archive for فوریه 2012

قربانی پیش بینی نشده

کشورهای عرب، ارتباط دیپلماتیک خود را با دولت اسد قطع کرده اند. کشورهای حاشیه خلیج، سفرای سوریه را اخراج و سفرای خود را فرا خوانده اند. این اتفاق فقط دو روز بعد از فراخوانی سفیر ایالات متحده از دمشق به دلیل مسایل امنیتی می اوفتد.
روز گذشته شورای نظامی «انقلاب» سوریه اعلام موجودیت کرد، آن هم با هدف مشخص سرنگونی رژیم اسد. اولین سرلشکر جدا شده از ارتش، اولین حرف اش دخالت ایران و حزب اله در سوریه و دست یاری دراز کردن به سوی کشور های دوست و برادر عرب است. ایران وارد بازی بسیار خطرناکی شده است. دو هفته قبل، حماس دفتر فعالیت اش در سوریه را بست و خالد مشعل هم اعلام بازنشستگی سیاسی کرد. امروز محمود عباس اعلام کرد اتفاقی که میانجی گری اعراب و ایالات متحده و بمباران اسراییل موفق به انجام ش نشده بود به شیوه ای اسرار آمیز در حال رخ دادن هست: عباس، مسئولیت تشکیل دولت انتقالی را به عهده می گیرد. اگر خبر را در وب سایت های معتبر نمی دیدید فکر می کردید گمانه زنی ست و شایعه. ولی واقعیت این است که فلسطینی ها متوجه شده اند شعبه خلاف کاران مسلحی که ایران را در کنترل خود دارند به زودی در همسایگی شان برای همیشه بسته می شود. جایی پیشتر خوانده بودم که بهار عربی تمام نشده و تازه در ابتدای راه هستیم. اگر می شود قلدرهایی چون قذافی و مبارک را دراز کرد، چرا کسانی چون هنیه و عباس که جایگاهی به مراتب لرزان تر دارند احساس خطر نکنند.
حالا فکر می کنید استراتژی چشم اسفندیار این بحران ها، ایران، برای مقابله چیست؟ سعی کنید حرص نخورید و خنده عصبی نکنید: مزدور مفت خواری که مثل رهبر مجاهدین در غیبت صغری رفته است را می آورند که بگوید در حمص خبری نیست! و حرف هایی را تایید کند (در حمایت آشکار ایران در جنگ ۳۳ روزه) که به راحتی می تواند دست مایه قطع نامه شورای امنیت علیه ایران یا دست کم بهانه حمله نظامی اسرائیل به ایران بشود.

رهبران ایران به هر دلیلی چنین برداشت کرده اند که فقط خودشان بلدند قطع نامه پاره کنند و به معاهدات بین المللی بی توجه باقی بمانند. ظاهرا تمایل ندارند ببینند که چطور کشورهای عضو شورای امنیت به شورشیان لیبی فراتر از قطع نامه، کمک های نظامی رساندند. دل خوش کرده اند که روسیه قطع نامه وتو می کند! ظاهرا رقبا را عده ای اداره جاتی می دانند که با وتوی روسیه بساط را جمع می کنند و تشریف می برند رد کارشان. لابد نداشتن شعب خراب کاری و اسلحه فروشی و قاچاق آدم و زورگیری را دلیل پخمگی دول دیگر می دانند. طوفان اما صرف نظر از همه اینها فرا می رسد و سقوط حتمی اسد، می تواند بسیار بیشتر از از دست دادن یک متحد برای ایران باشد. اسد مصمم است به مانند قذافی، همه چیز را نابود کند ولی ظاهرا متوجه نیست ولی نعمت اش در تهران هم ممکن است در لیست قربانیان پیش بینی نشده باشد.

Advertisements
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: